Scroll to Content

De beweging van zee, zand en wind – het heeft iets magisch. Niet voor niets zijn kustgebieden wereldwijd zo populair. De laatste decennia is er sprake van een toename van recreatie en (tijdelijke) bebouwing aan de kust. Strand- en slaaphuisjes aan zee kunnen hinder ondervinden van ophopingen van stuivend zand of door ondergraving van de huisjes. Tegelijkertijd laten we de stuivende duinen op een aantal plekken juist verder landinwaarts komen. Dit om een robuust en veerkrachtig kustlandschap te creëren; want met natuurlijke duingroei kunnen we de veiligheid van het achterland blijven garanderen. Hiermee is wel de behoefte ontstaan om meer inzicht te geven in die natuurlijke kustdynamiek en het effect van stuifzand, anders ontstaat het gevaar dat de mens zich ertegen gaat verzetten.

Het primaire doel van het experiment Duinkarkas was het ondervangen van de ‘stuifzand-overlast’, en tegelijk laten zien dat het zand door de tijd heen de basis vormt voor een nieuw duin. In de opstelling op Vlieland testten we de zandvangcapaciteit van het Duinkarkas. Het Duinkarkas is ontworpen op basis van de vorm van een embrionaal (jong) duin. De constructie is volledig uit hout vervaardigd. Het experiment werd continue gemonitord om de effectiviteit van de constructie te onderzoeken en deze verder te ontwikkelen. De plek, aan de rand van natuurgebied de Vliehors, werd zorgvuldig uitgekozen. De sterke natuurlijke dynamiek, het relatief brede strand en de geringe menselijke activiteit, maakten dit de uitgelezen locatie voor het experiment. Gedurende de drie maanden van het experiment werd in totaal een nieuw duin met een hoogte van circa 1 meter en een breedte van 15 – 20 meter gerealiseerd.


Jaar: 2016
Type: landschap, onderzoek
Omvang: 50 meter opstelling
Status: gerealiseerd
I.s.m. Inge Kersten